Chapter 2

-dlaczego? Dlaczego mnie uratowałeś?-zapytałam przez łzy

Chłopak nic nic nie odpowiedział tylko szedł przed siebie.Bałam sie.Bałam sie jak nigdy.

Nagle weszliśmy do hotelu.

-ale ja nie mogę iść z tobą..muszę wracać do domu..do taty..

-chcesz wracać sama !? 

W oczach chłopaka było widać złość,w moich za to strach,paniczny strach którego nie mogłam uspokoić.

-ja cię nie znam,nie rozumiesz tego

Nagle z nikąd zadzwonił mój telefon.

-halo ?

-nie uwolnisz sie ode mnie,uważaj bo coś sie stanie twojemu chłoptasiowi.

Stałam i nie ruszałam sie.Moje lęki pogłębiały się.

-On...on wie gdzie jestem

-chodź na górę-powiedział to zielonooki nie pytając mnie o zgode.

Weszliśmy do jego pokoju,był bardzo ładny.Usiadlam na łóżku i czułam jak pojedyncze łzy kapią mi na ręce.

Chłopak zauważył to i podał mi husteczke.

-on..on mnie zabije..ja nawet nie wiem kim jest..-mówiłam to łkając.

-nie dam cię skrzywdzić nikomu

W moim brzuchu poczułam ciepło w brzuchu.Ktoś sie przeją moim losem.

Szybko zadzwoniłam do taty.Nie odbierał.Bałam sie że coś mu się stało.

-zabrałeś mnie tu a ja nawet nie znam twojego imienia

-Harry,a ty ?-powiedział oschle

-Alice,co ci sie stało w ręce ?

-a możesz nie zadawać tylu pytań ?!

Nagle strach powrócił,bałam sie go,ale z drugiej strony uratował mi życie.Teraz bałam sie o co kolwiek zapytać.

Chłopak obserwował co sie dzieje za oknem.

-mam iść do domu ?

-oszalałaś ? Zeby ten koleś znowu chciał ci coś zrobic ? Nie ma mowy 

-to chociaż mnie odwiez do domu

-a jest ktoś u ciebie ?

-nie wiem,mój tata...on nie odbiera..

Padłam na podłogę i zaczęłam płakać jak małe dziecko któremu ktoś odebrał najukochańszego misia na świecie.Bałam się że stało sie to samo co mojej mamie.Straciłam najukochańszą osobę w moim życiu.
Kogoś komu mogłam sie wypłakać w samotne dni i cieszyć razem z nią w radosne.
Nie moge w to uwierzyć,został mi tylko tata,ale on nigdy nie zastąpi mi mamy.
-Chodź,pojedziemy i zobaczymy-powiedział oschle Harry
Nie odpowiedziałam tylko ruszyłam za nim.
Weszliśmy do windy.Cisza.Ta cisza była taka głośna.Była nie do wytrzymania.Jednak mój strach wygrywał.Bałam sie coś powiedzieć.
-Boisz sie mnie?
-Nie,dlatego tak myslisz?-odpowiedziałam dość przekonującym tonem
-Widać po twoich oczach,boisz sie mnie.
  Zamilkłam.Skąd on mógł to wiedzieć ?

Wysiedliśmy z windy po czym udaliśmy sie do wyjścia.
Przed hotelem stał samochód Harrego.
-Wsiadaj,zawiozę cie do domu.
-Ale przecież uratowałeś mi życie,musze ci sie odwdzięczyć jakoś
Chłopak zamyślił się na chwile po czym rzekł;

 -Wiem już.....


Przepraszam,że taki krótki jest ten rozdział,ale dzisiaj nie miałam do tego głowy.Miałam urodziny i co chwile ktoś zawracał mi głowe.Obiecuje że jutro dodam dłuuuuuugi. :))

Ania
xx